24 Kasım 2014

Yutma Fobisi Vol.9 : Sanırım Koyverdim :(


Psikologumla beraber hap yutma denemesinden sonra 3 gün düşündüm, "ne yapabilirim?", "ne yapmalıyım?", "devam etmeli miyim?" diye.
Seansımızı 6 Kasım Perşembe günü yapmıştık. 8 Kasım Pazar günü evde denemeye karar verdim ama olmadı. Sanırım kendimi güvende hissedeceğim bir yerde denemeliydim. Evimizin yakınında bir hastane var. Hastanenin acil kapısının önüne düzenli gidip hap içmeyi denemeye karar verdim.Ve 10 Kasım Pazartesi... Yine akşama doğru heyecan dorukta. Aslında vazgeçecektim ama eşimin yüreklendirmesiyle kalkıp gidiyoruz acilin önüne. Acil çok tenha, göze batıyoruz :) Düşünsenize acilin kapısında iki kişi. Birinin elinde 1 şişe su. Öteki bir şeyler yutmaya çalışıyor :) Tuhaf bakışlar üzerimizde ama ne yapayım başka çarem yok. İçeride durmak yerine dış kapının önüne çıktık. 1 numaralı haptan yine 3 tane deniyorum. Ve psikologumla denediğimizden daha rahat yutuyorum. İlk yudumda yutamıyorum ama paniği daha iyi kontrol edebiliyorum. Acilin önünde olmamın ve eşimin yanımda olmasının etkisi vardır belki.

11 Kasım Salı günü tamamen bizim tembelliğimiz yüzünden hap denemesi yapmadım. Ama çok vicdan yaptım.

12 Kasım Çarşamba günü işyerinde çıkan sorunlar nedeniyle ancak gece 23' te evde olabildim. O saatten sonra da acilin önüne gidecek mecalim yoktu. Çarşambayı sele verdim anlayacağınız :(




13 Kasım Perşembe günü acilin önündeyiz yine. Yağmur da çiseliyor. 1 numaralı hapla başladım yine. Panik oldum ve bir korkuyla tükürdüm hapı. Sakinleşmeye çalıştım, 1 numaralı haptan bir tane daha denedim. 10 Kasım da yaptığım denemeden daha zor yutabildim. Eşimin ısrarıyla son olarak 2 numaralı hapı denedim. Hapı ağzıma alınca büyüdü büyüdü. Korkuyordum ama bir yandan da kendimi yüreklendirmeye çalışıyordum. Suyu aldım ağzıma, ilk yudumda göndermek ne mümkün! Bir ara hap tam gidecekken istemsiz olarak sıkıştırdım dilimin köküyle damağım arasına. Panik yapmasam bir yudum daha alsam sudan gidecekti ama yapamadım. Servisten iner inmez gittik hastaneye, rahatlayacak vakit bulamadım ondan mı oldu bilmiyorum ama sonuç itibariyle olmadı :(


14 Kasım Cuma gününden cumartesi sabaha kadar iş yerinde çalışmamız vardı. O streste hap aklıma bile gelmedi. Gelse de acilin önünde olmadan 2 numaralı hapı deneyebilir miydim bilmiyorum.


14 Kasım' dan bugüne kadar da hiç deneme yapmadım. Düşünmemeye çalıştım, yok saydım. Sanırım koyverdim ben...

13 yorum:

  1. Devam...elbet yalama olucaksın bu iş olacak...pes etme.. kendini yüreklendir.. sen o haptan daha büyüksün ve sadece 1 hayatın var.. bu biricik hayatı küçük veya büyük bir hap için eziyete çevirmemeye odaklan

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Ne düşüneceğii bilmiyorum artık. Bir mucizeye ihtiyacım var.

      Sil
  2. Yanıtlar
    1. Tembellik yapmazsam denerim bu akşam ;)

      Sil
  3. bak tamam dur ben tanıdığım eft ciye bi bakcam unuttum adını sorcam bi de reikicilere sorcam bi onlar biliyo. çözülür merak etme. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Oooo sen baya bilgilisin bu konularda, eft yi bir sor tabi de reiki konusunu ben de merak ediyorum. Hafta bu hafta sonu için psikologumun önerdiği birine randevu aldım, gidip görüşmek için.

      Sil
    2. çok sevdiğim konular ki. arada yazıyom bu konularda bağzen. tamam. bak bana yaz bunları olur mu. ya da blogunda yaz. gidince noldu filan. dediğim gibi eft bakcam. olmazsa reiki de bakarım. reiki ben de ilgiliyim ama ileri gitmedim. ama şifa veren arkadaşlarım var. reiki pek hoş bişi. eft de. aslında en iyisi yoga bak sölüyüm. benzer şeysiler :)

      Sil
    3. Blogumda paylaşmayı düşünüyorum Deep, takipte kal. Bir isimi misim bulursan yaz bana ;)

      Sil
  4. Üniversiteye gidene kadar yaşadığım bir fobiydi. Hatırlamak bile istemiyorum o anları. Bir damla suda boğulduğumu bilirim ben, insanlar gülerdi artık baya çaresiz gözüken halime. Küçüklüğümde bir şekilde ekmeğin arasına koyarak verirlerdi hapları bana. Ama maalesef hap çiğnemek çok tehlikeli bir durum. Hatta bir ara annem baya hırslanmıştı bu konuda. Balık yağı hapını kuru fasulyenin içinde gizli gizli içiriyordu bana. Öyle böyle zamanla toplumsal baskıyla atlattım sanırım ben... Hala yalnız kalınca içebiliyorum ilaçlarımı orası ayrı... Dilerim bir gün kurtulursunuz...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Dalga geçme ve toplum baskısı... Ne kadar acı değil mi, fobilere bu kadar yapıcı yaklaşabiliyoruz ancak! Sonuç itibariyle problemini yenebilmiş olmana çok sevindim, umarım benim için de sonuç başarılı olur :)

      Sil
  5. Aynı sorunu çok yoğun bir şekilde ben de yaşıyorum.. Yemek yerken bir sorun yok, ama hap içmek.. İmkansız benim için.. Bir gelişme var mı durumunda?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Çok geçmiş olsun. Bu bir yazı dizisi. Tamamını okumanızı rica ederim, tüm süreç hakkında bilgi alabilirsiniz bu şekilde. Şu anki durumu özetlersem sorunum tam anlamıyla geçmiş değil ancak yemek yeme ve hap yutma konusunda kendimi daha iyi hissediyorum.

      Sil
  6. Bu yorum yazar tarafından silindi.

    YanıtlaSil

Yazarsan bağ, yazmazsan dağ olur :)