16 Eylül 2014

Yutma Fobisi Vol.4 : Karanlık...

Psikologla ikinci seansım dündü. Nasıl mıydı? Garip!

Öncesinde bir hoşbeş, geçen hafta nasıl geçti, bir değişiklik var mı gibi havadan sudan sorular.

Sonrasında hatırladığım en rahatsız edici hap içme deneyimimi sordu psikologum. 2 tane hatırladım. Biri hani şu mayıs ayında acilde ağlaya sızlaya içtiğim hap hikayesi, diğeri ise daha eski bir hikaye.

"En eskisinden başlayalım" dedi. EMDR uygulayacağız şimdi. Dırınım dırınım dırınırım...

“Ben elimi sağa sola hareket ettirerek sana komut vereceğim, sen de o anı düşüneceksin.”
“Peki”

Elini takip etmekten o ana odaklanamadım. Bir iki denemeden sonra;
“Yok odaklanamıyorum, gözümün önüne hiçbir şey gelmiyor!”
“Tamam bir de şöyle deneyelim, sen gözlerini kapat ben de elimdeki kalemle dizlerine sırayla pıt pıt vuracağım”
“Ben mi beceriksizim acaba?”
“Yok herkes anında yapamaz, normal”
“Gülebilir miyim peki :)”
“Tabi, her şey serbest.”

Gözlerimi kapadım, o anı hatırlamaya çalışıyorum ama karanlıktan başka bir şey gelmiyor gözümün önüne. Karanlık, sonsuz karanlık...

EMDR sürecinde dizlerime bir süre vurup düşünmemi bekliyor. Vuruş işlemi bitince gözlerimi açıyorum ve ne gördüğümü anlatıyorum.

Karanlık…

“Yok bir şey göremiyorum”
“Olabilir devam, karanlık sana ne hissettiriyor?”
“Bilmem korku?!?”
“Tamam bir daha deniyoruz”
“Şimdi ne gördün?”
“Karanlık…”
“Şimdi ne hissettiriyor peki?”

Zıkkımın pekini, ne biliyim ben! Evet önyargılıyım ve sinirliyim! Bu saçmalıkla uğraştığım için. Kendimi bu duruma düşürdüğüm, bu mal sorunu kendi kendime yenemediğim için. Yanlış bir seçim yaptığımı ve boşa kürek salladığımı düşündüğüm için.

Karanlıktayım, her şeyi yıkıp dökmek istiyorum. Bağırmak istiyorum. Saçmalamak, kendimi yerlere atmak istiyorum. Yapamıyorum. Gözlerimden yaşlar boşalıveriyor.

Sonra kendine gel Mes diyorum ama koltuk da pek bir rahatsız. Bir şeyler görmek için uzansam daha mı iyi olur ki, böyle oturur vaziyette moda mı girilir? Hem filmlerde hep böyle görmedik mi? 

Denemeye karar veriyorum tekrar ama saçma sapan şeyler görüyorum. Bir kuyu varmış da içine düşmüşüm de aman da yüzüyormuşum da…

Bunlar beynimin bana oyunu mu yoksa önümü mü görmeye çalışıyorum? Ya da hepsi bir şeyler görmek zorunda olduğum için benim uydurmalarım mı?

Sonuç, hiçbir ilerleme yok. Kaygılarım had safhada. Bir önceki seansta ucundan yakaladığım umut, o kapkara odalarda kaybolup gitti. Ben kayboldum...

4 yorum:

  1. Lütfen pes etmeyin.... pat diye olmaz böyle şeyler.. :(

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet pes etmemem lazim, sabretmem lazim ama cok zor :(

      Sil
    2. merhaba bende aynı dertten muzdaripim uzunca yanıt yazdım ama silindin sanırım gorebiliyormusunuz ? benimde cok tecrubem oldu daha cozemedim olayi ama yardimlasmak isterim

      Sil
    3. Çok geçmiş olsun. Bu konuyla ilgili yazdığım yazıları okuyabilirsiniz, belki bir faydası olur. Siz de bu sorunla ilgili iyi yönde gelişme kaydettiğinizde buradan paylaşabilirseniz bu sorunu yaşayan insanlara da faydası dokunacaktır.

      Sil

Yazarsan bağ, yazmazsan dağ olur :)